AYIN ONDÖRDÜNDE MUDANYA

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Zeki Baştürk makalesinde;

Kimi geceler anlatılmaz yaşanır, insanın içine işlenir. İşte Mudanya’da yaşanan o gece de böyle gecelerden biriydi.

Ayın ondördüydü…
Gökyüzünde bütün görkemiyle parlayan ay, denizin üzerine gümüşten bir yol sermişti. Yakamozlar, sanki ay ışığının denize düşen kırıntılarını birer birer topluyor; Mudanya’nın kıyılarını sessiz bir masala dönüştürüyordu. Karşı kıyıdaki ışıklar denizin karanlığına serpiştirilmiş yıldızlar gibiydi.

Bu görkemli manzarayı, Ümit ve İhsan Çelik çiftinin balkonundan seyretmek ise gecenin güzelliğine başka bir anlam katıyordu. Çünkü bazı manzaralar yalnızca gözle görülmez; dostlarla paylaşılınca yürekte de seyredilir.
Balkonda Mudanya’nın ışıkları, gökyüzünde ay, denizde yakamozlar vardı. Ama gecenin asıl ışığı, aynı masanın etrafında buluşan dostların yüzlerindeydi. Nesibe–Zeki Baştürk, Mükerrem–İsmail Şehitoğlu, Güneşen–Oktay Ercan…
Farklı yaşamların, farklı anıların ve farklı deneyimlerin insanları; aynı gecenin, aynı sohbetin ve aynı dostluğun etrafında buluşmuştu.

Söz sözü açtı. Kimi zaman geçmişin güzel anılarına uzandık, kimi zaman bugünün dünyasını konuştuk. Sanattan edebiyata, dostluktan yaşama; kentlerden insan öykülerine uzanan doyumsuz söyleşiler gecenin sessizliğine karıştı. Kahkahalar yükseldi, anılar canlandı, düşünceler paylaşıldı.

Ve insan bir kez daha anladı: Güzel bir geceyi özel kılan yalnızca ayın parlaklığı değildir.
Yanında kimlerin olduğu, hangi sözlerin paylaşıldığı ve hangi anıların birlikte biriktirildiğidir.

Mudanya o gece yine güzeldi. Deniziyle, ışıklarıyla, ayın ondördüyle, yakamozlarıyla…
Ama en güzeli, bütün bu güzelliğin dostlukla tamamlanmasıydı. Belki de yaşam dediğimiz şey, tam olarak budur:
Bir balkonda denize karşı oturmak, ay ışığının suya vurmasını seyretmek, bir dostun anlattığı hikâyeye gülmek, bir başka dostun sözünde kendinden bir parça bulmak ve zamanın nasıl geçtiğini fark etmemek…

Çünkü bazı geceler saate bakılmaz. Ayın ondördüne bakılır. Denizdeki yakamoza bakılır.
Dostların gözlerine bakılır. Ve insan, iyi ki yaşıyorum, iyi ki dostlarım var, der.
Mudanya’dan o gece yalnızca bir manzara değil,
bir dostluk tablosu seyredildi.
Ay gökyüzündeydi.
Yakamoz denizdeydi.
Işıklar Mudanya’nın üzerindeydi.
Gecenin gerçek aydınlığı ise dostluğun içindeydi.