Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Hasan Kaya makalesinde;

Geçen haftaki “Zübükzadeler” yazısından sonra birçok dost konu hakkında olumlu olumsuz görüşlerini paylaştı. Kimi isim verdi, kimi örnek gösterdi, kimi de yazının eksik bıraktığını düşündüğü yönlerden söz etti. Ancak yorumların büyük bölümü aynı noktada birleşiyordu. Memlekette siyaset yapan insanların büyük çoğunluğu gerçekten hizmet etmek için mücadele ediyor. Zamanını, enerjisini, hatta ailesine ayırması gereken vakti bile memleket meselelerine harcıyor. Buna karşılık daha küçük ama daha gürültülü bir kesim var ki onların derdi hizmet etmekten çok görünür olmak.

Asıl mesele de burada başlıyor.

Çünkü hizmet eden insanın vakti olmaz. Gününü sorun çözmekle, insan dinlemekle ve kapı aşındırmakla geçirir. Çoğu zaman yaptığını anlatmaya fırsat bile bulamaz. Ama görünür olmayı siyaset zannedenlerin öncelikleri farklıdır. Onlar için önemli olan yapılan iş değil, o işin yanında görünmektir. Her fotoğraf karesinde yer almak, her toplantıda ön sıraya oturmak ve her başarı hikâyesine isimlerini iliştirmek isterler.

Oysa siyaset tarihinde iz bırakan isimlerin ortak bir özelliği vardır. Görünür olmaya çalıştıkları için değil, gerektiğinde sorumluluk aldıkları için hatırlanırlar. İnsanların hafızasında yer edinmenin yolu görünmekten değil, güven vermekten geçer. Güven ise sözle değil, emekle inşa edilir.

Yerel siyasetin en eski hastalıklarından biri de budur. Seçim kazanıldığında ilk ortaya çıkanlar çoğu zaman yükü taşıyanlar değil, başarıya ortak olmak isteyenler olur. Sonucun oluşmasında en büyük pay kendilerine aitmiş gibi konuşurlar. Fakat işler tersine döndüğünde aynı cesareti göstermek kolay değildir. Başarıya ortak olmak isteyenlerin sayısı artarken, bedel ödenmesi gereken günlerde kalabalığın nasıl dağıldığını siyaset uzun yıllardır görmektedir.

Daha ilginç olan ise toplumun da partilerin de bu insanları tanıyor olmasıdır. Siyasetin içinde olan herkes onların kim olduğunu ve neyi temsil ettiğini bilir. Buna rağmen kendilerini vazgeçilmez sanmaya devam ederler.

Çünkü bu insanların çoğu durumun farkındadır. Çevrelerini dikkatle takip eder, ilginin ve övgünün hesabını yaparlar. Ancak zamanla ölçü duygusu bozulur. Üç kişinin övgüsü otuz kişinin desteği gibi görünmeye başlar. Dar bir çevrenin alkışı, toplumun sesi zannedilir.

İşte kopuş tam burada yaşanır.

Kalabalığın içinde görünmek başka, toplumda karşılık bulmak başka şeydir.

Fotoğraf karesinde yer almak başka, insanların hafızasında yer edinmek başka şeydir.

Mikrofon uzatılması başka, sözünün ağırlığının olması başka şeydir.

Oysa siyasetin en acımasız gerçeği basittir: Hiç kimse vazgeçilmez değildir.

Bugün sizin için açılan kapılar yarın başkası için açılır.

Bugün size ayrılan koltuklar yarın başkasına verilir.

Bugün etrafınızda oluşan kalabalık yarın dağılır.

Fakat bazıları bunu kabullenemez. Görevden ayrılırlar ama görevin kendilerinden ayrıldığını kabul etmezler. Yetkileri biter ama etkilerinin sürdüğüne inanırlar. İşte tam da bu noktada siyasetin müdavimleri sahneye çıkar.

Onlar her dönemde karşımıza çıkan tanıdık figürlerdir.

Partiler değişir.

Yöneticiler değişir.

Teşkilatlar yenilenir.

Memleket değişir.

Ama onlar değişmez.

Siyasetin kendileri olmadan yürüyemeyeceğine inanırlar. Bir kapı kapanır, başka bir kapıyı zorlarlar. Çünkü mesele çoğu zaman dava değildir.

Mesele siyasi bir unvandır.

Mesele görünür olmaktır.

Mesele memleket değil, kendileridir.

Yerel siyaseti takip eden herkes bu tabloyu bilir. Kongre yaklaşırken yıllardır ortalarda görünmeyen isimlerin ortaya çıkması da, seçim havası oluşunca açıklamaların artması da tesadüf değildir.

Çünkü bazıları için siyaset bir hizmet alanı değil, uygun zamanı bekleme alanıdır.

Rüzgârın yönüne göre pozisyon alırlar.

Başarıya ortak olmak isterler.

Ama fedakârlık gerektiğinde ortada görünmezler.

Sonra da toplumun neden karşılık vermediğine şaşırırlar.

Oysa cevap açıktır.

Millet her şeyi görür.

Belki hemen konuşmaz.

Belki hemen tepki vermez.

Belki uzun süre sessiz kalır.

Ama görür.

Üstelik toplumun hafızası sanıldığı kadar zayıf değildir. İnsanlar ayrıntıları unutabilir ama kendileri için mücadele edenlerle yalnızca görünmeye çalışanları ayırt eder. Samimiyet zamanla ortaya çıkar, gösteriş ise zamanla değerini kaybeder.

Kimin yük taşıdığını da görür, kimin yükün üzerine çıkmaya çalıştığını da.

Kimin mücadele ettiğini de görür, kimin fırsat kolladığını da.

Bu yüzden bir siyasi hareketin önündeki en büyük engel çoğu zaman rakipleri değildir. Asıl engel, kendi içine yerleşen yanlış alışkanlıklardır. Emek vermeden pay isteyenler, mücadele etmeden söz sahibi olmak isteyenler ve sorumluluk almadan makam bekleyenler siyasetin görünmez yüklerinden biridir.

Aslında siyasetin gerçek sınavı makamdayken değil, makamdan ayrıldıktan sonra başlar. İnsanların sizi hâlâ arayıp aramadığı, fikrinize değer verip vermediği o zaman anlaşılır. Çünkü makamların sağladığı imkânlar geçicidir. Kalıcı olan ise insanların gönlünde bırakılan izdir.

Bazıları hâlâ koltuğun kendilerini büyüttüğünü sanıyor. Oysa çoğu zaman büyüyen insanlar değil, oturdukları makamın gölgesidir. O gölge çekildiğinde gerçek boy ortaya çıkar. Kimin eser ürettiği, kimin yalnızca görünür olduğu işte o gün anlaşılır.

Ve siyasetin en sessiz hükmü o zaman verilir.

Gün gelir makamlar değişir.

Tabelalar iner.

Kartvizitler çöpe gider.

Kalabalıklar dağılır.

Fotoğraflar sararır.

Fakat geriye bir şey kalır:

İnsanların hafızası.

Ve o hafıza hiçbir siyasi unvanın sağlayamayacağı kadar güçlüdür.

Kimin zor günlerde sorumluluk aldığını da bilir.

Kimin yalnızca rüzgârın yönüne göre hareket ettiğini de…

İşte bu yüzden siyasette asıl mesele bir göreve gelmek değildir. O görevi taşırken karakterinizi koruyabilmektir.

Asıl mesele makam sahibi olmak değil, makama değer katabilmektir.

Asıl mesele fotoğraf karelerinde yer almak değil, insanların gönlünde yer edinebilmektir.

Çünkü güven seçimden seçime değil, yıldan yıla inşa edilir.

Sonunda herkes aynı gerçekle yüzleşir.

Görevler biter.

Unvanlar silinir.

Koltuklar el değiştirir.

Kalabalıklar dağılır.

Ama insanların gönlünde bırakılan iz kalır.

Ve yıllar sonra geriye yalnızca bir soru kalır:

Gerçekten memlekete hizmet ettiğiniz için mi hatırlanıyorsunuz, yoksa bir zamanlar oturduğunuz koltuk sayesinde mi?

Çünkü siyasette en büyük makam insanların gönlünde kazanılan makamdır. Onu ne kongreler verir, ne atamalar, ne de fotoğraf kareleri…

Özetle mesele koltuğa oturmak değil, insan kalabilmektir.

Mesele makam taşımak değil, o makamın hakkını verebilmektir.

Mesele adını tabelalara yazdırmak değil, insanların gönlüne yazdırabilmektir.

Ve nihayetinde mesele, arkanızdan kaç kişinin konuştuğu değil; yokluğunuzda kaç kişinin sizi hayırla andığıdır.

Çünkü koltuklar sahibini büyütmez.

Koltuklar yalnızca sahibinin gerçek değerini ortaya çıkarır.

Gölge çekildiğinde makam gider.

Unvan gider.

Kalabalık gider.

Geriye yalnızca insan kalır.

Ve hayatın da siyasetin de değişmeyen hükmü şudur:

Bakide kalan ne koltuktur, ne makamdır, ne de fotoğraf kareleri. Bakide kalan, ardınızda bırakabildiğiniz hoş seda ve Rabbinizin rızasıdır.