SELFİE İLE DÜNYA LİDERLİĞİ İSPATLAMA SANATI!

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Murat Koç makalesinde; Vay canına!

Demek dünya liderliğinin yeni ölçü birimi selfie olmuş!

Bir devlet başkanı Erdoğan’la fotoğraf çektiriyor, bizimkiler ise o tek kareden Türkiye’nin küresel gücünü, mazlum milletlerin umudunu, hatta dünya siyasetindeki üstünlüğümüzü keşfediyor!

Doğrusu, bir fotoğraf karesinden bu kadar büyük siyasi neticeler çıkarabilmek, fotoğrafçılıktan ziyade oldukça geniş bir hayal gücü ya da ancak TAASSUP gerektiriyor!

Ama durun..

Çünkü mesele yalnızca bir fotoğraf değil.

Bu fotoğrafa yüklenen anlamlar, ülkemizde giderek daha fazla tartışılması gerektiğini düşündüğüm çok önemli bir meseleyi gündeme getiriyor:

Bir siyasi lidere duyulan hayranlık, ne zaman aklın ve muhakemenin önüne geçer?

Daha da önemlisi:

İnsan, bir lidere duyduğu sevgiyi ispatlamak uğruna, gördüğü gerçeği bile yeniden yorumlamaya başlayabilir mi?

Gelin, bir selfie’den dünya liderliği çıkarma sanatının inceliklerine hep birlikte bakalım!

17 BİN KİŞİLİK DEVLETTEN DÜNYA LİDERLİĞİNE!

Önce olayımızın kahramanını tanıyalım.

☆ Palau…
☆ Büyük Okyanus’ta bulunan bağımsız bir ada devleti.
☆ Dünya Bankası’nın 2025 verilerine göre nüfusu yalnızca 17.663 kişi!

Evet, yanlış okumadınız.
On yedi bin altı yüz altmış üç!
Yani Türkiye’deki birçok ilçeden, hatta pek çok mahalleden daha az nüfusa sahip bir ülke.

☆ Üstelik yaklaşık 460 kilometrekarelik yüzölçümüyle oldukça küçük bir ada devleti.

Ancak hemen şunu belirtelim: Bir devletin nüfusunun küçük olması, onun egemenliğini veya uluslararası saygınlığını küçültmez. EyvAllah..

Palau da diğer bağımsız devletler gibi uluslararası hukuk bakımından egemen bir devlettir. Özellikle iklim değişikliği ve okyanusların korunması gibi konularda kendine özgü hassasiyetleri ve diplomatik girişimleri vardır.

Dolayısıyla burada küçümsediğimiz şey kesinlikle Palau değil!

Küçük bir ada devletinin başkanıyla çekilen sıradan bir hatıra fotoğrafından, koca bir dünya liderliği destanı çıkarma gayretidir!

Nitekim Palau Devlet Başkanı Surangel Whipps Jr., 11 Kasım 2026’da Antalya’da gerçekleştirilen COP31 Liderler Zirvesi’ne katılıyor.

Karşılama töreninde Cumhurbaşkanı Erdoğan ve BM Genel Sekreteri António Guterres’le karşılaşıyor.

Ceketinin cebinden telefonunu çıkarıyor.
Ve üçü birlikte selfie çektiriyor.

Buraya kadar her şey gayet normal.
Bir devlet başkanı, katıldığı uluslararası toplantıda diğer liderlerle hatıra fotoğrafı çektirmiş.

Ne var bunda?
Diplomatik nezaketin, insani ilişkilerin ve uluslararası toplantıların son derece olağan görüntülerinden biri.

Fakat bizim siyasi yorumcularımızdan ve bazı sosyal medya sosyal medya kullanıcıları için mesele hiç de öyle değil!

Fotoğraf görülür görülmez büyük keşif gerçekleşiyor ve hüküm kesiliyor:
Dünya liderliği tescillendi!

Fakat uluslararası kuruluşların hazırladığı raporlarla, diplomatik kazanımlarla, ekonomik göstergelerle veya somut siyasi başarılarla değil…

Bir cep telefonunun ön kamerasıyla!

Erdoğan fanatizminin bazı insanları getirdiği ve düşürdüğü hâli görüyor musunuz?

Doğrusu dünya siyasetinin bu kadar kolay çözülebileceğini bilselerdi, diplomasi uzmanları yıllarca boşuna kafa yormazdı!

Adamlar boşuna okumuşlar, kafa yormuşlar, mürekkep yalamışlar, dirsek çürütüşler yıllarca..

Düşünsenize…
Bir telefon çıkarılıyor, üç kişi gülümsüyor, deklanşöre basılıyor…
Ve Türkiye’nin küresel üstünlüğü ilan ediliyor!

Biliyorum bu kadar da olmaz diyorsunuz, belki gülüyorsunuz şu an ama oluyor işte…

Tabi şu durumda insan ister istemez soruyor:
Bir devlet başkanının cebinden telefon çıkarmasıyla Türkiye’nin küresel üstünlüğü arasında nasıl bir diplomatik ve reel ilişki var?

Acaba uluslararası ilişkiler literatüründe bizim bilmediğimiz yeni bir teori mi geliştirildi?

Selfie diplomasisi!

Bir fotoğraf: Bölgesel liderlik!

İki fotoğraf: Küresel güç!

Üç fotoğraf: Dünya hâkimiyeti!

Dördüncü fotoğrafta ise muhtemelen Birleşmiş Milletler’in anahtarları teslim edilecek! 

Şaka bir yana…
Mesele gerçekten düşündürücü.

Çünkü burada küçümsenmesi gereken Palau değil, küçücük bir nezaket davranışından devasa siyasi sonuçlar çıkarma alışkanlığıdır!

Kaldı ki aynı fotoğrafı 180 milyonluk bir ülkenin lideri çektirseydi de sonuç değişmeyecekti.

Çünkü mesele fotoğrafı çektiren devletin büyüklüğü değil, fotoğraftan çıkarılan hükmün doğruluğudur!

GUTERRES’İ İPLEMEMİŞ!

İşin daha da ilginç bir tarafı var.
X’te kendisine “Kumandan” rumuzlu bir hesap, bu görüntülerden hareketle öyle bir yorum yaptı ki doğrusu şaşırmamak mümkün değildi.

Paylaşımda, Palau Devlet Başkanı’nın yanında BM Genel Sekreteri Guterres bulunmasına rağmen onu umursamadığı, doğrudan Erdoğan’la selfie çektirdiği ileri sürülüyordu.

Hatta bu davranış, mazlum milletlerin Erdoğan’a duyduğu güvenin ve Türkiye’nin ulaştığı küresel gücün göstergesi olarak sunuluyordu!

İyi de…

Ortada küçücük bir ayrıntı vardı.

Ama öyle bir ayrıntı ki bütün bu muazzam siyasi tahlilin üzerine gölge düşürmeye yetiyor.

Palau Devlet Başkanı, selfie’yi yalnızca Erdoğan’la değil, Guterres’le birlikte çektirmişti!

Evet!
Guterres de aynı fotoğraftaydı!

Üstelik bu bilgi, olayın haberleştirilmesinde açıkça belirtiliyordu.

Şimdi düşünün…
Adam fotoğrafın içinde!
Ama fotoğraftan çıkarılan siyasi sonuca göre umursanmamış!

Doğrusu insan burada ne diyeceğini şaşırıyor.

Bir insanın aynı karede bulunduğu fotoğraftan, o insanın yok sayıldığı sonucuna nasıl ulaşılır?

Demek ki mesele fotoğrafı görmek değilmiş!

Fotoğrafta görmek istemediğini görmemekmiş!

Hatta öyle görünüyor ki artık fotoğrafın içindeki insanın varlığı bile yeterli değil.

Siyasi yorumun gerektirdiği yerde, kadrajdan zihnen çıkarılması gerekiyor!

Bu durumda fotoğrafçılığın yanına yeni bir sanat dalı daha eklememiz gerekecek:

Siyasi ihtiyaçlara göre fotoğrafın içindekileri görünmez kılma sanatı!

Üstelik fotoğrafta Guterres’in bulunması, onun siyasi görüşlerinin benimsendiğini göstermediği gibi, Erdoğan’ın bulunması da onun dünya liderliğinin kabul edildiğini göstermez.

İki isimle aynı kareye girmek, iki isim arasında siyasi tercih yapıldığı anlamına gelmez.

Ama belli ki bazıları için fotoğrafın kendisinden çok, fotoğrafa yükledikleri anlam önemli.

Ne diyelim? Bir kare fotoğraftan koca bir dünya liderliği destanı yazabilenlerin, gerçek dünyaya bakmaya pek ihtiyaçları kalmamış!

İşin en hazin tarafı da şu:

Fotoğrafta bir selfie görüyoruz ama yorumunda ise bir muhakeme eksikliğinin vesikalık fotoğrafını!

KUMANDANLIK VE BÜYÜK RESİM!

Burada “Kumandan” rumuzuna da küçük bir parantez açmak istiyorum.

Elbette bu rumuzu kullanan kişinin askerlik geçmişini veya mesleğini bilmiyorum.

Dolayısıyla söyleyeceklerim yalnızca seçtiği rumuzun çağrıştırdığı anlamla ilgili.

Kumandanlık denilince insanın aklına malum; strateji, öngörü, muhakeme ve büyük resmi görebilme kabiliyeti, liderlik filan gelir.

İyi bir kumandan yalnızca önündeki kareye bakmaz..

O karenin içinde bulunduğu büyük resmi de değerlendirmeye çalışır..

Çünkü strateji, görünenle yetinmek değil; görünenin ne anlama geldiğini doğru değerlendirebilmektir.

Şimdi düşünün…

Ortada üç kişinin bulunduğu bir selfie var.
Ama o fotoğraftan Guterres’in dışlandığı, Erdoğan’ın küresel üstünlüğünün kabul edildiği ve mazlum milletlerin siyasi tercihlerinin ortaya çıktığı sonuçları çıkarılıyor!
Eğer büyük resmi okumak buysa, küçük resmi nasıl okuyacağız?

Dahası var!

Paylaşımda kendisi gibi düşünmeyen insanlar için oldukça küçümseyici ifadeler kullanılmıştı.

Hatta onların kafasında beyin yerine saman taşıdığı ileri sürülüyordu!

Doğrusu burada insanın aklına ister istemez şöyle bir soru geliyor:

Bir fotoğraf karesinden dünya liderliği, bir selfie’den küresel üstünlük, bir nezaket davranışından siyasi bağlılık çıkaran bir muhakeme, başkalarının aklını hangi ölçüyle küçümsüyor?

İnsan burada gülse mi, düşünse mi, gerçekten karar veremiyor!

Çünkü bir insanın siyasi hayranlığına elbette saygı gösterilebilir. Bu anlaşılabilir bir şey.

Fakat hayranlığın, muhakemenin yerini alması başka bir meseledir!

Hele bir de bu muhakemeyle başkalarının zekâsını sorgulamaya kalkışmak…

İşte orası gerçekten ironinin zirvesi!

Acaba burada hayran olunması gereken Erdoğan’ın dünya liderliği mi, yoksa bir selfie’den dünya liderliği çıkarabilen hayal gücünün sınır tanımazlığı mı?

Ve bir de şu var:

“Kumandan” diye ortaya çıkanlarının yada rumuzunu kullananların, eğer stratejik tahlili bir selfie’den ibaret kalacaksa, vay bu ülkenin hâline!

Zira kumandanlık, fotoğrafın karşısında hazır ola geçmek değil, fotoğraftan çıkarılan hükmü aklın süzgecinden geçirebilmektir!

PEKİ ERDOĞAN BAŞKALARIYLA FOTOĞRAF ÇEKTİRİNCE?

Meseleye bir de tersinden bakalım.
Madem Erdoğan’la fotoğraf çektiren bir devlet başkanı onun dünya liderliğini kabul etmiş oluyor…

O hâlde Erdoğan’ın başka devlet başkanlarıyla çektirdiği fotoğrafları nasıl yorumlayacağız?

Şu durumda; Erdoğan da onlarla fotoğraf çektirdiğinde onların liderliğini kabul etmiş mi oluyor?

Yoksa bu muhteşem mantık (!) yalnızca Erdoğan fotoğrafın merkezindeyken mi çalışıyor?

Aynı davranış Erdoğan’a gösterildiğinde dünya liderliğinin delili, Erdoğan başkasına gösterdiğinde diplomatik nezaket sayılıyorsa burada değişen gerçekler değil, gerçekleri değerlendirme ölçümüzdür!

Daha basit bir örnek vereyim.

Bir devlet başkanı Erdoğan’la fotoğraf çektiriyor.

“Dünya liderimiz!” deniliyor.

Erdoğan başka bir devlet başkanıyla fotoğraf çektiriyor.

“Büyük diplomatik başarı!” deniliyor.

Yani fotoğrafı kim çekerse çeksin, sonucu kim belirlerse belirlesin, varılan hüküm değişmiyor!

Fotoğraf Erdoğan’la çekilirse liderlik, Erdoğan tarafından çekilirse diplomatik zafer!

İnsan ister istemez merak ediyor:

Acaba burada fotoğraflar mı değerlendirmeyi belirliyor, yoksa değerlendirme önceden belirlenip fotoğraflar ona göre mi yorumlanıyor?

İşte asıl mesele budur.

Bir insanı sevmek başka, desteklemek başka, yaptığı her hareketten olağanüstü başarılar çıkarıp FANATİKLİK seviyesine çıkmak bambaşka bir şeydir.

Siyasi bağlılık, aklın ve muhakemenin yerine geçmemelidir.

Çünkü bir inanca sahip olmak, o inancın doğru olduğunu ispatlamak değildir. Onun kanıtıda değildir.

Bir lideri çok sevmek onu hatasız yapmadığı gibi, her hareketini başarı olarak yorumlamak da başarısızlık ihtimalini ortadan kaldırmaz.

DÜNYA LİDERLİĞİ NEREDE ARANMALI?

Şimdi biraz daha ciddi bir soru soralım.

Dünya liderliği gerçekten nedir?

Uluslararası toplantılarda liderlerin sizinle fotoğraf çektirmesi mi?

Yoksa dünya meselelerinde etkili olabilmek, diplomatik krizleri çözebilmek, uluslararası ilişkilerde somut kazanımlar elde edebilmek ve savunduğunuz ilkeleri hayata geçirebilmek mi?

Mesela Gazze…

Gazze konusunda Erdoğan’ın zahirde yaptığı konuşmaları, İsrail’e yönelttiği eleştirileri biliyoruz.

Türkiye’nin diplomatik girişimlerde bulunduğunu da biliyoruz.

Fakat asıl sorulması gereken, bu girişimlerin hangi sonuçları doğurduğudur..

Mesela:
Gazze’de sivillerin güvenliği, insani yardımların ulaştırılması, kalıcı ateşkes ve adil barış konusunda hangi kazanımlar elde edildi?

Hangi somut sonuçlar edildi?

Mesela: “Gazze, Kudüs bizim kırmızı çizgimizdir.” denirken, o siyonist zalimler ise; o kırmızı çizgimizi geçerken, çiğnerken ne yapılabilmiş?

Ne hesap sorulabilmiş?
Nasıl bir ceza kesilebilmiş?
Nasıl bir bedel ödetilebilmiş?
Nasıl bir SOMUT kazanım elde edilebilmiş?
Söylemler dışında ortada hangi somut EYLEMLER ve kazanımlar var?

Elbette Gazze’deki bütün gelişmelerin sorumluluğunu tek başına Türkiye’ye veya Erdoğan’a yüklemek doğru değildir.

Ama Erdoğan’ı mazlum milletlerin tek umudu olarak tanımlayanların, izlenen politikaların sonuçlarını sorgulamaya da hazır olması gerekmez mi?

Yoksa mazlumların umudu olmak için onların acılarını güçlü bir hitabetle dile getirmek yeterli de o acıları hafifletecek somut sonuçlar elde etmek önemsiz mi?

Bakınız, çok basit bir soru:

Gazze’de bir çocuğun hayatını kurtaracak somut bir diplomatik başarı mı daha kıymetlidir, yoksa bir devlet başkanının Erdoğan’la çektirdiği selfie mi?

Hangisi Türkiye’nin gerçek gücünü daha iyi gösterir?

Hangisi mazlumların hayatına dokunur?
Hangisi tarihe geçmeye daha layıktır?

Bu soruların cevabını aramak yerine fotoğraflardan siyasi zaferler üretmek, gerçek başarıları değerlendirmemizi zorlaştırmaz mı?

Bir fotoğrafın diplomatik değeri olabilir. Fakat bir fotoğrafın varlığı, diplomatik başarının varlığına tek başına delil olamaz!

VATANDAŞIN HAYATINDAKİ HANGİ SORUNU ÇÖZÜYOR?

Gelelim ülkemize…

Bir devletin gücü değerlendirilirken yalnızca liderinin uluslararası toplantılarda gördüğü ilgiye bakılamaz.

Ekonomisinin dayanıklılığına, vatandaşlarının refahına, hukuk sisteminin işleyişine, kurumlarının güvenilirliğine ve dış politikadaki sonuçlarına da bakılması gerekir.

Emekliyi düşünelim.
Asgari ücretliyi, kiracıyı, geçim sıkıntısıyla mücadele eden milyonları düşünelim.

Peki, bir selfie üzerinden Türkiye’nin küresel gücünü ilan etmek, vatandaşın hayatındaki hangi sorunu çözüyor?

Bir ülkenin gücü, liderinin fotoğraflarda ne kadar önemli göründüğüyle değil, vatandaşının hayatında ne kadar güçlü hissedildiğiyle de ölçülmez mi?

Dünya siyasetinde etkili olmak önemlidir.
Uluslararası itibara sahip olmak da önemlidir.

Ancak bunları değerlendirmenin yolu fotoğraf karelerini saymak değil, diplomatik ilişkilerin ve siyasi tercihlerin sonuçlarını incelemektir.

Çünkü diplomasi yalnızca yüksek perdeden konuşma sanatı değil, aynı zamanda sonuç alma sanatıdır!

ARI; Bal yapar!
ARI’dan beklen; Bal üretmesidir!
Eğer ARI olduğu iddia edilen şey, ondan beklenen BAL’ı üretemiyorsa demek ki o ARI değildir..

Biz karıştırmışız demektir..

Bir Fotoğraf ise, sadece insanların aynı karede buluştuğunu ispatlar. Birinin diğerine siyasi üstünlük sağladığını değil!

Şimdi soruyorum:

Bir devlet başkanının Erdoğan’la fotoğraf çektirmesi Türkiye’nin hangi ekonomik sorununu çözdü?

Hangi diplomatik krizi sona erdirdi?

Hangi vatandaşımızın hayatını kolaylaştırdı?

Hangi mazlumun gözyaşını dindirdi?

Elbette her diplomatik nezaket davranışından böyle sonuçlar beklenmez.

Fakat o nezaket davranışını dünya liderliğinin kesin delili olarak sunuyorsanız, artık fotoğrafın ötesine geçen sorulara da cevap vermeniz gerekir.

Çünkü büyük siyasi iddialar, büyük fotoğraflarla değil, güçlü delillerle savunulur!

BİR FOTOĞRAF, BİN KELİME…

Sözün özü…

Erdoğan’ı sevebilirsiniz.
Destekleyebilirsiniz.
Hatta dünyanın en başarılı lideri olduğuna da inanabilirsiniz.
Bu sizin siyasi değerlendirmenizdir.

Fakat bir lidere duyulan sevgi, onun her hareketinin başarı olduğunu ispatlamaz.

Bir fotoğrafa yüklediğiniz anlam da fotoğrafın kendisinden daha güçlü bir delil değildir.

Dahası, gerçek başarıların hakkını verebilmek için başarısızlık ihtimalini de sorgulayabilmek gerekir.

Çünkü eleştirinin olmadığı yerde muhakeme zayıflar.

Muhakemenin zayıfladığı yerde ise hayranlık kolaylıkla hakikatin önüne geçebilir..

İnsan bir süre sonra gerçekleri olduğu gibi görmek yerine, görmek istediği gerçeklere inanmaya başlayabilir.

Bu yüzden dünya liderliği tartışmasını fotoğraflardan çıkarıp icraatlara taşımak gerekir.!

Gazze’de, ekonomide, adalette, diplomaside, vatandaşın hayatında ve uluslararası meselelerde ortaya çıkan sonuçlara bakmak gerekir.

Siz bir fotoğrafa bakıp dünya liderliği görüyorsunuz.  Biz ise dünyaya bakıp o liderliğin neticelerini arıyoruz!

Aradaki fark tam da budur.

Bir tarafta fotoğrafın verdiği gurur…
Diğer tarafta o gururu haklı çıkaracak icraatları sorgulama ihtiyacı…

Bir tarafta görüntü…
Diğer tarafta sonuç…
Bir tarafta hayranlık…
Diğer tarafta muhakeme…

Velhasıl…

Bir fotoğraf bin kelimeye bedel olabilir. Fakat o bin kelimenin tamamını siyasi hayranlığınız yazıyorsa, elinizdeki şey diplomatik bir başarı belgesi değil, hayal gücünüzün resmî geçididir!

Ve son bir hatırlatma:

Dünya liderleri bir fotoğraf karesinde her zaman yan yana bulunabilir, aynı kareye sığabilir.

Fakat bir fotoğraf karesinden dünya liderliği ispatlanamaz!

Allah bu milleti siyasi fanatiklik yapanların şerrinden ve sebep oldukları kötü niticelerden muhafaza etsin inşaAllah..

Selam, Dua ve Hürmet ile..