BİR TAS ÇORBA NEREYE GİTTİ?

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Gazeteci Yazar Fatma Düz makalesinde;
Yağmur yağıyor. Camdan dışarıyı izliyorum; mahallede tek ses yok, bina suskun. Bu sessizlik bir anda beni çocukluğuma götürdü.
O mahallede kapılar kilitlenmezdi. Yan komşunun kazanında kaynayan yemeğin kokusu bizim sofraya, bizim tabağımızdaki dolma onların sofrasına giderdi. Kimse “iyilik yaptım” demez, kimse “borçlandım” diye düşünmezdi. Bir kapı çalınır, bir tas uzatılırdı. Mesele bir tas çorba değil, “yanındayım” demenin sessiz yoluydu.
Şimdi aynı apartmanda yıllarca oturup komşumuzun adını bilmiyoruz. Vicdan bir gün bağırarak çıkıp gitmedi; usulca sustu, biz de fark etmedik.
Peki ne zaman, nerede sustu vicdan? Belki ilk acı haberde şaşırdığımız, ikincisinde üzüldüğümüz, üçüncüsünde ise sadece başımızı salladığımız gün. Bugün her sabah telefonumuzu açıp dünyanın acısını bir parmak hareketiyle kaydırıyoruz. Bir çocuğun gözyaşıyla bir indirim reklamı aynı ekranda, aynı hızla geçip gidiyor. Acıyla bu kadar iç içe yaşayınca, ona sağır olmayı da öğrendik. Ne yazık, ne ayıp!
Geçen gün otobüste ayakta zor duran yaşlı bir teyze gördüm. Oturanların hepsi ya telefonuna ya da camın dışına bakıyordu. Kimse görmedi mi? Gördüler elbette. Ama görmemeyi öğrenmiş bir gözün, görmüş olmaktan utanacak vakti bile kalmamış artık.
Bir de o meşhur cümle var: “Ben ne yapabilirim ki?” Kalabalığın içinde sorumluluk dağılıyor, küçülüyor; herkes bir başkasının elini uzatmasını bekliyor. Oysa bir tas çorba hiçbir zaman kalabalığa verilmedi. Bir kapıya, bir insana, bir yüreğe verildi. İyilik, büyük sözlerin değil, o küçük kapı çalma cesaretinin işiydi.
Vicdan dediğimiz şey de tam budur belki: Bir başkasının acısını kendi acımız gibi hissedebilme gücü. Kullanılmadıkça paslanıyor, susuyor. Ama ölmüyor. Sadece bir kapının çalınmasını, bir elin uzanmasını bekliyor.
Yağmur hâlâ yağıyor. Camın önünde dururken düşünüyorum: Vicdanı yeniden konuşturmak için büyük laflara, büyük kampanyalara gerek yok. Bir komşunun kapısını çalmak yeter. Yaşlı bir teyze için ayağa kalkmak, yüzü düşmüş birine “İyi misin?” diye sormak yeter.
Çünkü insanlık, kürsülerde söylenen sözlerde değil, kimsenin görmediği yerde yapılan küçücük iyiliklerde saklı. Bir tas çorbada, bir selamda, bir omuza dokunuşta.
Vicdan susmuş olabilir ama ölmedi. Onu susturan biziz; yeniden konuşturacak olan da yine biziz. Bu akşam bir kapı çalalım. Belki karşımızda bir çocukluk, bir mahalle, bir insanlık bizi bekliyordur.