Gazze’nin “HASBÜNALLAH” Feryadında Ne Saklı? “SEN BENİM SIĞINAĞIMDIN!”

Gazze’nin “HASBÜNALLAH” Feryadında Ne Saklı?  “SEN BENİM SIĞINAĞIMDIN!”
  • 20 Kasım 2026 09:51
  • A+
    A-

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Murat Koç makalesinde; İsrail saldırısında dokuz yaşındaki oğlunu kaybeden Gazzeli bir anne, evladının cansız bedenine sarılarak işte böyle haykırıyordu!

Peki çevresindekiler o acılı anneye ne söylüyorlardı?

“HASBÜNALLAHÜ VE Nİ’MEL VEKİL!”

Yani: “Allah bize yeter! O ne güzel vekildir!”

14 Temmuz 2026’da Anadolu Ajansının haberlerine yansıyan bu olayda, o anne aynı saldırılar sürecinde eşini ve bir başka oğlunu da kaybetmişti.

Bir anne, hayattaki sığınağını kaybettiğini haykırıyordu!

Etrafındakiler ise ona bütün sığınakların ötesindeki sığınağı hatırlatıyordu!

Peki Gazze’de bunca insan neden özellikle Allah’ın VEKÎL ismine sığınıyor?

Bu zikir, yalnızca bir dua ve teselli sözü mü?

Yoksa o zikrin ardında, Gazze’nin yaşadığı çaresizliği ve bizim belki de bugüne kadar gözümüzün önünde olduğu hâlde fark edemediğimiz çok daha sarsıcı bir hakikat mi gizleniyor?

ALLAH’IN VEKÎL İSMİNDE NE VAR?

Malum, bir insan büyük bir haksızlığa uğradığında, hakkını savunabilecek, hukukunu koruyabilecek bir avukata müracaat eder. Ona vekâlet verir.

Çünkü kendisini savunmakta yetersiz kalıp karşısındaki güçle tek başına mücadele edemeyebilir.

Artık kendisini temsil edecek, hakkını arayacak bir vekili vardır.

Peki YA insanın müracaat ettiği bütün kapılar yüzüne kapanmışsa?

YA güvendiği insanlar gelmemiş, yardım beklediği güçler onu koruyamamışsa?

İşte burada Allah’ın el-Vekil isminin manası üzerinde düşünmek gerekiyor.

Vekil; kendisine güvenilip dayanılan, işlerin kendisine havale edildiği, koruyup gözetmede yeterli olan demektir.

Elbette Allah’ın vekilliği, gücü ve yetkisi sınırlı bir insanın vekilliğine benzemez.

O’nun kudreti hiçbir şeye muhtaç değildir.

“Hasbünallahü ve ni’mel vekil” ise; insanın aczini, çaresizliğini, ihtiyaçlarını ve bütün işlerini Allah’a arz ederek yalnızca O’nun sonsuz kudretine güvenmesidir!

Üstelik bu ifade, bir dua olmanın ötesinde, Kur’an-ı Kerim’de, Âl-i İmrân Suresi’nin 173. ayetinde yer alan bir iman ve tevekkül beyanıdır.

DİKKAT lütfen!

Allah, bu ayette düşmanlarının kendilerine karşı kuvvet topladığını öğrenen müminlerin korkuya kapılmak yerine imanlarının arttığını ve “Allah bize yeter! O ne güzel vekildir!” dediklerini bildiriyor.

Dostlar, buradaki inceliğe dikkat edin!

Kur’an, bu sözü yalnızca çaresizliğe düşmüş insanların değil, tehditler karşısında imanları daha da kuvvetlenen müminlerin sözü olarak naklediyor.

Öyleyse Gazzelilerin dillerinden düşürmedikleri bu zikir, onların yalnızca çaresizliklerine değil, Kur’an’ın övdüğü o mümince duruşa da ne kadar yakın olduklarına dair son derece anlamlı bir işaret değil midir?

BEDİÜZZAMAN’IN ÇOK DİKKAT ÇEKİCİ TESPİTİ!

Bediüzzaman Said Nursî, Risale-i Nur isimli külliyatında, Şuâlar isimli kitabın Dördüncü Şuâ’sında bu ayeti son derece derin bir şekilde işliyor.

Kendisini yalnız, güçsüz ve düşmanlarının saldırıları karşısında savunmasız hissettiği bir dönemi anlatırken şöyle diyor:

“Elleri bağlı, zayıf ve hasta bir tek adama ordular taarruz ediyor.”

Ardından, o çaresiz insanın dayanabileceği bir güç bulunup bulunmadığını sorguluyor.

Ve aradığı cevabı yine Kur’an’ın “Allah bize yeter! O ne güzel vekildir!” beyanında buluyor.

Bediüzzaman’a göre insan, imanıyla sonsuz kudret sahibi Allah’a dayanır; aczine rağmen büyük bir manevî kuvvet bulabilir.

Dostlar, şimdi bu ifadeleri Gazze’deki mazlumların durumuyla birlikte düşünelim.

Bir tarafta dünyanın en gelişmiş silahlarıyla gerçekleştirilen saldırılar…

Diğer tarafta evleri yıkılmış, çocuklarını kaybetmiş, açlıkla, hastalıkla ve korkuyla mücadele eden insanlar!

Peki bu insanların kendilerini koruyabilecek, zulme karşı haklarını savunabilecek hiçbir dayanakları yok mu?

Elbette var!

Müslüman ülkelerin orduları, siyasi güçleri, ekonomik imkânları ve diplomatik yetkileri var!

Peki bütün bu güç ve imkânlar, Gazzelilerin en çok ihtiyaç duydukları anda NEDEN onları koruyabilecek somut bir güvencenin teminatı olamıyor?

İşte bu noktada artık yalnızca Allah’ın Vekîl ismini değil, o isme sığınan mazlumlar karşısında bizlere düşen sorumluluğu da konuşmak zorundayız.

Çünkü Gazzelilerin Allah’a tevekkül etmesi başka, bizim onların yardım çağrılarına karşı sorumluluğumuz başka!

PEKİ KUR’AN BİZE NE EMREDİYOR?

Dostlar, şimdi asıl üzerinde düşünmemiz gereken ayete geldik.

Kur’an-ı Kerim’in Nisâ Suresi’nin 75. ayetinin meali kısaca şöyledir:

“Size ne oluyor da Allah yolunda ve ‘Rabbimiz! Bizi halkı zalim olan bu şehirden kurtar. Katından bize bir koruyucu, bir yardımcı gönder!’ diye yalvaran ezilmiş erkekler, kadınlar ve çocuklar uğrunda savaşmıyorsunuz?”

Şimdi bu ayeti bir kez daha okuyun!

Bir tarafta zulüm altında ezilen erkekler, kadınlar ve çocuklar…

Diğer tarafta onların feryatları karşısında müminlere yöneltilen ilahî bir sorgulama!

İşte bu manzara size tam olarak Gazze’yi hatırlatmıyor mu?

Peki bugün İslam ülkelerinin yönetimini ellerinde bulunduranlar?

Ordulara, diplomasiye, ekonomik imkânlara, siyasi iradeye, emir ve karar yetkisine sahip olanlar?

Mazlumları korumak için ellerindeki imkânları ne ölçüde kullandılar?

Bu ayetin yüklediği sorumluluğu ne ölçüde yerine getirdiler?

Yoksa sadece SÖYLEMLERLE ve HALKLARIN GAZINI ALMAKLA MI yetindiler?

Elbette ülkelerin imkânları ve başvurabilecekleri meşru yöntemler birbirinden farklıdır.

Fakat hiçbir yönetici, elindeki yetkiyle birlikte gelen sorumluluğun sorgulanmasından muaf değildir ve şikayet etmeye hakkı yoktur.

Bu meselede ise asıl soru şudur:

Gazze’deki çocukların ölmemesi için daha ne yapılabilirdi ve bunların hangileri neden yapılmadı?

GAZZELİLERİN ALLAH’A SIĞINMASI, BİZİ SORUMLULUKTAN KURTARIR MI?

Gazze’nin Allah’ı vekil bilmesinden ve sürekli “Hasbünallahü ve ni’mel vekil!” zikrini çekmesinden kendimize bir rahatlama payı mı çıkarabilir miyiz hiç?

Onlar “Allah bize yeter!” derken, bizler ise “Öyleyse bize ne gerek var?” deme hakkını bulabilir miyiz?

Bizlere ve yöneticilerimize ne olmuş ki; Allah’a sığınan mazlumların duasını sosyal medyadan, videolardan duyuyoruz da, Müslümanlardan gerçek yardım ve FİİLİ ADIM bekleyen o insanların feryadını duymuyoruz?

Harekete geçmemek duymamak demektir!

Peki ama Kur’an-ı Kerim’de, Nisâ Suresi’nin 75. ayetinde, Rabbimizin mazlumlara yardım konusunda bizlere yönelttiği o sarsıcı soruyu da mı duymuyoruz?

Gazzelilerin yardım çağrılarını duymayan kulaklarımızı, Kur’an’ın bu açık hitabına da mı kapatacağız?

Kur’anın bu açık bir emrini de mi görmezden geleceğiz?

EYVAH!

Yoksa mazlumların feryadını duya duya duyMAmaya, zulmü göre göre görMEmeye, Kur’an’ın ikazlarını okuyup ama es geçmeye mi alışıyoruz?

Bakınız;
Bakara Suresi’nin 7. ayetinde, inkârda direnenlerin kalplerinin ve kulaklarının mühürlenmesinden, gözlerinin perdelenmesinden söz ediliyor.

A’râf Suresi’nin 179. ayetinde ise gözleri olduğu hâlde görmeyen, kulakları olduğu hâlde işitmeyen, kalpleri olduğu hâlde hakikati kavramayan kimseler anlatılıyor.

Onların ÇOĞUNUN ise cehennemlik olduğundan bahsediyor…

Elbette ki bu ayetlerden hareketle herhangi bir Müslümanın kalbinin mühürlendiğine biz asla hükmedemeyiz.

Lakin, bu ilahî ikazları okurken kendi hâlimizden hiç endişe etmeyecek miyiz?

Mazlumun feryadına karşı duyarsızlaşmaktan, Kur’an’ın o sarsıcı hitabını işitmez hale düşmekten, hatta haşa ama ciddiye almaz bir hâle gelmekten korkmayacak mıyız?

Allah muhafaza!

BİR ZİKRİN ARKASINDAKİ ACIYI DA GÖREBİLİYOR MUYUZ?

Bundan sonra Gazze’den yükselen o “Hasbünallahü ve ni’mel vekil!” zikrini duyduğumuzda yalnızca güzel bir dua ve zikir işitmiş olduğumuzu sanmayalım!

● Bunların yanında o sözün içindeki imanı, teslimiyeti ve tevekkülü ama en önemlisi; ÇARESİZLİĞİ DE anlayalım…

● Ama aynı zamanda, o zikrin yükseldiği enkazları, yetim kalan çocukları, evladını kaybeden anneleri ve karşılığını yeterince bulamayan yardım çağrılarını, dahası; yaşama-hayat haklarına dahi kast edilip, çoluk çocuk, yaşlı-genç-sivil olarak, acımasızca katledilişleri, başlarına, evlerine orantısız bomba yağdırılışını ve kaçacak, saklanacak hiçbir yerleri olmadığını da hatırlayalım…

● Bizler üç gün banyo yapmamaya dayanamazken, onların üç yıldır bir banyo dahi yapamadıklarını da hatırlayalım…

● Susuz bırakmak için Filistinde su kuyularına çimento dökülüp kapatıldığını, aç kalsınlar diye zeytinlerinin dahi sökülüp yakıldığını, hatta kendi tapulu evlerinden dahi silah zoruyla, silahların arkasına saklanarak çıkardıklarını da hatırlayalım…

Bakın dostlar, bakın yöneticiler ve devleti idare edenler, söz sahibi olanlar;

O mazlumların Allah’a sığınıyor olması, bizlerin ona yardım etme sorumluluğumuzu ortadan kaldırmaz!

Ve şimdi bütün Müslümanlara, özellikle de İslam ülkelerinin idaresini ellerinde bulunduran yöneticilere son bir sorum var:

GAZZELİLER “ALLAH BİZE YETER!” DİYE HAYKIRIYOR!

Peki sizler, ALLAH’ın “size ne oluyor da bu mazlumlar uğrunda mücadele etmiyorsunuz?” sorusuna nasıl cevap verecek ve bunun tehdidinden nasıl kaçacaksınız?

Ey Gazze’nin feryadına kulaklarını tıkayan ve Gazze’yi de, kendi halklarını da aldatıp oyalayan yöneticiler!

● Yoksa Kur’an’ın “SİZE NE OLUYOR Kİ…?” diye yönelttiği o sarsıcı soruyu daha ne kadar duymazlıktan geleceksiniz?

● ALLAH’IN bu apaçık hitabını daha ne kadar kulak arkası edeceksiniz?

Sizlere Bediüzzaman Said Nursî’nin, Risale-i Nur da dile getirdiği şu muazzam hakikati hatırlatmak isterim.

Der ki: “İman hem nurdur, hem kuvvettir.
Evet, hakiki imanı elde eden adam, kâinata meydan okuyabilir ve imanın kuvvetine göre, hadisatın tazyikatından kurtulabilir…” 

Evet Bediüzzaman, açıkça hakiki imanın insana, kâinata meydan okuyabilecek bir manevî kuvvet kazandırdığını anlatıyor!

İşte Gazze’nin “HASBÜNALLAHÜ VE Nİ’MEL VEKİL!” feryadında bu imanî kuvvetin izlerini sizlerde görüyor musunuz?

Evleri yıkılmış, evlatları katledilmiş, maddi dayanakları birer birer ellerinden alınmış, aç, susuz, perişan halde insanlar AMA İMANLARINI, ALLAH’A OLAN GÜVENLERİNİ KAYBETMEMİŞLER!

İşte bakın; onların o yüksek imanı, çaresizliklerinin ortasında nasıl bir kuvvete dönüşüyor!

Fakat şunu da açıkça söylemeliyim ki: Bediüzzaman aynı eserinde bir hakikati daha hatırlatıyor:

“Tevekkül, esbabı bütün bütün reddetmek değildir.”

Yani Allah’a güvenmek, sebeplere başvurmayı ve üzerimize düşen vazifeleri yerine getirmeyi terk etmek demek değildir!

Öyleyse Gazzelilerin Allah’a sığınması, bizim onların yardımına koşma sorumluluğumuzu nasıl ortadan kaldırabilir?

İşte yazımızın başından beri üzerinde durduğumuz iki Kur’an ayeti burada buluşuyor!

Biri, tehdit karşısında müminlerin Allah’a nasıl dayandığını gösteriyor…

Diğeri, zulüm altında yardım bekleyen mazlumlar karşısında bize ne düşüyor, onu hatırlatıyor!

Ve şimdi soruyorum:

Gazzeliler, bütün maddi dayanaklarını kaybetselerde imanlarıyla “ALLAH BİZE YETER!” diyorlar.

Peki bizler, elimizde bunca imkan varken onların feryadına karşılık verebilmek için ne yapıyoruz?

Onların Allah’a sığınmasını duyuyoruz da, Allah’ın mazlumlara karşı bize hatırlattığı sorumluluğu NEDEN görmezden geliyor, kulak arkası ediyoruz?

Unutmayalım: Mazlumun Allah’ı Vekîl bilmesi, bizleri vazifesiz bırakmaz!

Gazze’nin o çok izzetli, şerefli, haysiyetli, şahsiyetli, karakterli ve imanlı halkına selam olsun…

Allah, onların o yüksek imanından, izzetinden ve vâkarından bizlere de nasip etsin inşaAllah…

Ya Rab!
O mazlumları ve Doğu Türkistanlı kardeşlerimizi rahmetinle kuşat, yardımınla feraha çıkar..

Bizleri de onların feryadını yalnızca duyan, acılarını yalnızca konuşan değil; dualarını FİİLİ YARDIMLARLA tamamlayan ve her daim mazlumun imdadına koşan kullarından eyle! Âmin.

Selam, Dua ve Hürmet ile…

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ

Yeni Slow Radyo Yüz Ağdası