ANİ’DEN BİLDİRİYORUM

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Ahmet koçak makalesinde; Kars’ı gezmeye gideceğimi söylediğimde dostlar dedi ki:
“Ani Harabelerini gör.”
“Göreyim tabi” dedim.
Kars’tayım. Ani yolunu bulana kadar Kars içinde dört dolandım. Nihayet bir levhaya rastlayınca rahatladım. İnsanın yolunu bulması gibisi var mı? 42 km yol; git git bitmiyor.
Ani Köyü’nün içinden geçip harabelerin sonradan eklenen girişine vardım.
Kibar Feyzo filmindeki “Agaya beleş” olduğu gibi 65 yaş üzerine de beleşti. Harabelerin içinde avare dolaştım. Nairiler, Urartular, Ermeniler, Bizanslılar ve Selçuklulardan kalma eserleri gördüm, inceledim.
Taş görmekten yorulup bir taşın üzerine oturdum. Karşı tepeler Ermenistan’a aitti. Aramızdaki çukurdan sesi duyulan Arpaçay doğal sınır oluşturuyor. Karşıda mezra gibi iki köy göze çarpıyor. Ermenistan tarafında hayvan otlatanlar ve iki üç adet gözetleme kulesi var. Ermenice bilseydim çobanlarla Arpaçay’ın iki yakasından sohbet ederdik. Gözetleme kulelerine doğru bakıp düşündüm:
“Türkler neden oraya geçsinler ki? İnsan yoksulluktan kurtulmak için daha yoksul ülkeye neden gitsin? Sanki karşıda Almanya var da… Böyle ülkelerin sınırını yoksulluk bekler.” diye düşünürken araya giren Tarih konuşmaya başladı:
“Ani kenti, 1045 yılında Bagratlılardan Bizans’a, onlardan da Büyük Selçuklulara geçmiş. Geçmişte Ermeni Gamsaragan ailesi ile Ermeni Bagratuni Hanedanlığı arasında uzun mücadeleler olmuş…” Zaten tarih hep mücadele dolu… Mücadele denen şey kafası sakat kralların açtığı savaşlardır.
Hava açık ve nemsizdi. Güneye doğru baktığımda Ağrı Dağı’nın silueti sisler arasında belirdi. Ta Kars’tan Ağrı Dağı’nı görmek güzeldi. Bu güzelliği Bagratlı I. Asot da görmüştür.
Yüz bin nüfusa sahip bu kenti almak isteyen Asot, 885 yılında Gamsaragan sülalesine savaş açtı. Başarılı olunca;
“Ne oldu Gamsaragan?” diye soran Asot, yumruğunu yukarı kaldırdı gevrek gevrek gülerek devam etti:
“Nabeer? Cehenneme getmişsan Nasıl goyduk emma? Nasıl imzaladın?…”
O zaman televizyon, kamera mamera olmadığından yüksekçe bir kaya üzerine çıkarak halkına söylemişti bu ünlü söylevini.
Dönüş yoluna geçtim. Ani Köyü’nü geçince radyoyu açtım. Radyoda Atatürk’ün Kars ziyaretinde Karslıların onu karşılarken söyledikleri güzel türkü başladı;
“Hoş gelişler ola Mustafa Kemal Paşa…” Ne güzel bir rastlantı! Yapay Zekâ türküyü daha güzel hale getirmiş.
“Şu bilim ne güzel bir şey. İnsanlık ne kadar ilerledi.” diye düşünmeye başladım. Türkü bitince haberler başladı. Spiker:
“SpaceX’e ait yaklaşık 4 ton ağırlığında, on iki metre uzunluğunda kontrolsüz bir Falcon 9 roketinin üst kademesi, saatte yaklaşık 8.700 kilometre hızla Ay yüzeyine çarptı.” deyince canım sıkıldı.
“Tüh!” dedim
“biz Ay’a sert iniş yapacaktık. Elon Musk bizden çabuk davrandı.”
Üzüldüm tabi. Üzüntüden yola gidemedim. Sağdaki bir benzinliğe çekip telefondan videolar izlemeye başladım. ABD’li aktör Robert De Niro:
“Trump bir pislik, bir deli bu ülkeyi mahvedecek…” dediği video geldi ilkten. Ardından Azerbaycan Devlet başkanı Aliyev’in Ermenistan’ı yendikten sonra çektiği coşkulu videosu oynadı:
“Ne oldu Pişenyan?” diye soran Aliyev, yumruğunu yukarı kaldırdı gevrek gevrek gülerek:
“Nabeer? Cehennema getmişsan Nasıl imzaladın?” Kahkahalarla yine gülerek devam etti:
“Bunun hesabina, demir yumrugin hesabına imzaliyır.” Telefonu kapatıp düşündüm:
Aradan bin yıldan fazla zaman geçmiş; insanlık bilimde teknolojide çok yol kat etmiş. Dünyayı yönetenler de ilerleme olmamış. Savaşlar, acılar, yokluk, yoksulluk günümüzde de sürüyor. Hem de gelişmiş iletişim araçlarıyla göz göre göre devam ediyor.
Mavi üzerine beyaz Kars yazan levhayı görünce ayağımı gazdan çekip hızımı azalttım. Düşüncelerim de ayaklarıma uyup hızını yavaşlattı. Dikkatimi bir süre telefondan gelecek müjdeli sese verdim. Çok geçmeden Navigasyon güzeli, güzel sesli kadın:
“Hedefinize ulaştınız. Öğretmenevi sağdadır.” demesi ile önüne arabayı park edip içeri girdim.