MADIMAK  YANGINI

Ateşin dili yoktu,
Ama nefretin sesiyle konuştu o gün.
Bir otel yandı,
İçinde türkü, şiir,
Ve insan…

Gökyüzü suskun değildi,
Duman duman haykırdı adlarını:
Metin’di, Behçet’ti, Asım’dı, Hasret’ti…
Alevler aldı
Ama yok edemedi
Küllerinden doğan sözü.

Karanlık bir kalabalık
Yaktı kitapları,
Yaktı canları.
Ama yanmadı
İnandıkları…

O günden sonra
Gülüşlerimiz biraz eksik,
Sözlerimiz biraz yaralı,
Ama yüreğimizde bir Madımak
Hâlâ sönmedi.

Ey zaman,
Sen geç,
Ama o yangını unutma!
Unutursan
Bir daha yanar
Bir daha susar
Bir daha ölür
İnsan…

Zeki BAŞTÜRK